Laat ik meteen even iets duidelijk maken: dit is géén nieuwe verfilming van het bekende verhaal van Jules Verne. Dit is een nieuwe Jackie Chan-film met als KAPSTOK het verhaal van Jules Verne uit 1872. Dat is een belangrijk verschil en wie het niet doorheeft zal bijzonder teleurgesteld de zaal verlaten, waarschijnlijk nog voor het eind van de film.
Een Reis Rond De Wereld In 80 Dagen is al talloze keren verfilmd, naar ik meen zelfs als low-budget Koreaanse tekenfilmversie met dieren in de hoofdrol. Ik ken natuurlijk niet alle versies, maar tenzij Ron Jeremy ooit een keer voor Passepartout heeft gespeeld moet dit een van de beroerdste zijn.
(Hee, ik ga deze grap even ergens opschrijven, hij is best aardig vindt u niet? Oh u kent Ron Jeremy niet... Dan moet u even op Google zoeken, als de kids naar bed zijn.)

Heel in het kort is 80 Days het verhaal van een Britse gentleman die een weddenschap aangaat dat hij binnen 80 dagen de wereld rond kan reizen. En dit in de dagen van de Oriënt Express en de oceaanstomers, want tegenwoordig kan iedereen dat. Samen met zijn butler Passepartout begint hij aan de reis, waarbij hij allerlei avonturen beleeft die erg karaktervormend zijn. Daarbij wordt hij ook nog eens achtervolgd door een man die is ingehuurd om zijn reis te saboteren én wordt hij verliefd.

De rol van Phileas Fogg is voor Steve Coogan, een bijzonder bekende en geliefde Britse komiek die gespecialiseerd is in typetjes. Zijn bekendste creatie is de egocentrische talkshowhost Alan Partridge en eerlijk gezegd lijken al zijn andere karakters daar nogal op. Een beetje zoals dat bij André van Duin was, bedoel ik: meneer Wijdbeens had een hoedje en sprak snel, Meneer de Bok had een alpinopet en sprak langzaam, maar in wezen was het altijd hetzelfde type. Nou, zo werkt dat bij Coogan ook.
Helaas betekent dit dat Coogan geen erg goede keuze is voor de rol van de redelijk serieuze en enigszins wereldvreemde uitvinder en avonturier-tegen-wil-en-dank Phileas Fogg. Dat contrast wordt des te duidelijker omdat Jim Broadbent (Moulin Rouge, Iris Murdoch, Topsy Turvey) ook in deze film voorkomt en Coogan in de spaarzame scènes die ze samen hebben volledig uit het water blaast. Die man is dan ook een echte acteur. Coogan valt naast zo'n man ernstig door de mand als een lolbroek met een verkleedkist.
Jackie Chan neemt in deze versie de rol van Passepartout op zich, maar dan met een kleine twist: Passepartout is eigenlijk lid van een of andere Aziatische stam, waarvan een beeldje gejat is. Dat levert nog wat extra gedonder op, met ninja's nog wel. Altijd leuk, ninja's. Toch? Door de zwakke rol van Coogan moet Chan de film dus eigenlijk in zijn eentje dragen en hij slaagt daar redelijk in. Nou ja, redelijk... voor een Chan-film dan.

Ik ben dan weliswaar slecht te spreken over de behandeling die het originele verhaal hier krijgt, maar dat neemt niet weg dat ik de vechtfilms van Chan erg waardeer: de man is bijzonder creatief in het bedenken van stunts en vechtpartijtjes en het gaat dan ook niet om het bloed of de klappen, maar om de lol. In dat opzicht stelt de film helemaal niet teleur, vandaar dat het zo belangrijk is dat je met de juiste verwachtingen de zaal binnenkomt. Dan kun je ook lachen om de bijrollen van Richard Branson als ballonvaarder en Arnold Schwarzenegger als een Turkse prins die wel erg veel weg heeft van Khadaffi.

Kortom, het is maar wat je er van verwacht bij deze film. Ik geef meteen toe dat ik in mijn hoofd niet snel genoeg kon omschakelen en me dus een beetje heb zitten ergeren, maar bij nadere beschouwing is dit een heel aardige actiefilm met als kleine bonus dus een eh... globale impressie van een bekend verhaal. Wil je een goede versie van het verhaal zien, scharrel dan de film uit 1956 met David Niven eens op. Of desnoods die tekenfilm met die leeuw met een stropdas…

Score: 6/10
Martijn Warnas