Ik ken een amateur toneelgezelschap dat zijn eigen stukken schrijft. Tijdens de repetitieperiode improviseren de acteurs er lustig op los en als er genoeg gefantaseerd is werkt een van hen dat uit tot een verhaal. Zo los je het probleem van ruzie om de rolverdeling weliswaar prima op, maar elke keer is het eindresultaat een eigenaardige (hoewel vaak onderhoudende) voorstelling met veel diepzinnige symboliek, rare verhaaltruuks en een stijl die sprekend lijkt op... eh... nou, op AmnesiA dus. Want zo kom ik er op. Dit is dus wat je krijgt als iets te artistieke types gaan improviseren. Die toneelgroep kan drie keer een zaal vullen en dat is dan voornamelijk met goedwillende familieleden, want niemand begrijpt hun stukken behalve zij zelf.

Dat zal voor AmnesiA niet veel anders zijn. Ik doe een poging om het verhaal uit te leggen, maar als iemand het in zijn hoofd haalt om aan MIJ te vragen wat ermee bedoeld wordt, gaat hij of zij met zijn tanden in een plastic zakje naar huis.

De hoofdfiguren zijn twee broers, Alex en Aram. Beide rollen worden gespeeld door Fedja van Huêt. Die bleek tijdens de auditie namelijk zo ontzéééttend goed te zijn dat regisseur en scenarist Martin Koolhoven hem beide rollen gaf. Die twee zijn zulke dikke maatjes geworden dat ze ook samen aan een nieuw project gaan werken. Leuk he? (Kijk, dat het tussen twee mensen klikt is leuk, maar doe dan niet of de auditie zo briljant gaat... daar trapt echt niemand in hoor.) Alex is fotograaf, maar hij heeft de handicap dat hij geen mensen kan fotograferen: hij ziet dan altijd dezelfde vrouw door de lens en dat is onderdeel van een psychologisch trauma waar zijn broer ook mee te maken heeft. Verder is Alex een goedmoedige sukkelaar. Zijn tweelingbroer Aram is precies het tegenovergestelde: Aram is een vreemde knaap. Nu is het nogal lastig om in een Nederlandse film aan te geven wie er met opzet raar doet en wie alleen maar zo overkomt omdat niemand meer fatsoenlijk leert acteren of regisseren, dus wordt het bij Aram extra verduidelijkt door hem alleen op blote voeten te laten lopen. Bovendien drinkt hij graag Chinees bier. Aram werkt voor Eugene, een crimineel, en knapt voor hem allerlei onfrisse zaakjes op.

Dan is er nog een rol voor cabaretier Theo Maassen als Wouter, de assistant van Aram. Wie nu denkt: 'oh leuk, ik wil Theo Maassen wel eens in een film zien' moet ik toch teleurstellen want het is meer een gastoptreden dan een volwaardige rol en bovendien is Wouter zo mogelijk nog vreemder dan Aram. Hij loopt ook de halve film rond met een enorme schotwond in zijn maag. Ik zou persoonlijk voor zo'n rol mijn moeder niet naar de premiére laten komen.

Dan is er nog ene Sandra, die op een manier die me even is ontgaan opduikt op de achterbank van Alex' auto terwijl die op weg is naar het huis waar Aram en zijn moeder wonen. Sandra is 21, epileptisch en pyromane. Oh, en die moeder is een hypochonder van de bovenste plank: zij gelooft dat wijn goed is voor het hart en drinkt er zo veel van dat ze er maagbloedingen van krijgt.

Zeg nou zelf, is dit geen verzameling karakters waar een verzameling amateurtoneelspelers tijdens een rondje improviseren mee op de proppen zou komen? Over het verhaal valt trouwens veel minder te vertellen dan over de karakters, want dat komt er op neer dat Aram en Alex in dat huis van hun moeder een soort psychologische strijd uitvechten, die te maken heeft met een traumatische gebeurtenis in hun jeugd.

Het is allemaal niet bijzonder vervelend om naar te kijken, hoewel Martin Koolhoven een eigenaardige fascinatie heeft met plassende meisjes en de karakters stuk voor stuk zo sympathiek zijn als een roedel jakhalzen. De dubbelrol van Fedja is ook wel leuk, maar dan moet je wel een grote fan van hem zijn en ik weet niet of die mensen uberhaupt bestaan.

Ik heb tijdens de voorstelling nog het woord 'toneelschooldialogen' opgeschreven, zag ik vlak voor ik de aantekeningen opborg. Dat woord zegt al genoeg, denk ik.

Score: 6/10
Martijn Warnas