Er was ooit ook een podcast. Klik hier

Hoog tijd dat ze die Idols-flauwekul eens aan de kaak stelden: in Amerika is dat net zo erg als hier, zo niet erger. Goed, er is daar dan wel geen Jim of Jamai opgestaan maar zij hebben dan weer een oorlog in Irak om zich druk over te maken. Je weet haast niet wat erger is.

Die oorlog heeft trouwens nog zijdelings te maken met dit verhaal, waarbij een heleboel verschillende karakters allemaal zo hun eigen avonturen beleven. Ik kon bijna niet kiezen waar ik moest beginnen, maar het leukste karakter is wel de terrorist Omer Obeidi. Of eigenlijk aspirant-terrorist, want aanleg heeft hij er niet voor. Nadat Amerikaanse soldaten zijn ouderlijk huis in Irak hadden platgegooid, meldde hij zich aan bij een trainingskamp van Al Quaida in Afghanistan, maar daar kunnen ze weinig met deze beminnelijke klungel, die eigenlijk meer van showtunes dan van handgranaten houdt. Uiteindelijk worden zijn collega's het zat en Omer wordt 'undercover' naar Amerika gestuurd om daar te wachten op nadere instructies. Dan loopt hij tenminste niet in de weg.

Omer komt bij familie in huis en wordt warm onthaald, met name door neef Iqbal die óók besmet blijkt met het showbizzvirus. Zo erg zelfs, dat hij een studio in de kelder heeft gebouwd. Omer zingt er ook een liedje en dan staat er opeens een cameraploeg van American Idols… pardon Dreamz voor de deur. Die horen Omer zingen en nodigen hem uit om mee te doen aan de eerste selectieronde. (Eigenlijk had Iqbal zich ingeschreven, vandaar.) Omer laat zich meeslepen in het moment en doet mee.

Nu switch ik even naar president Joseph Staton (Dennis Quaid), die net voor een tweede termijn herkozen is en van die verkiezingstournee zo moe en depressief is geworden dat hij sinds zijn installatie het bed niet meer uit is gekomen. Zijn adviseur 'Wally' (een briljante boevenrol van Willem Dafoe, die zich ook nog eens gruwelijk heeft laten schminken) is daar niet blij mee want Wally is weliswaar de man die écht de beslissingen neemt, maar Staton moet ze natuurlijk wel aan het volk verkopen. Omdat Stanton voor niks anders de deur uit wil, boekt Wally hem als speciaal jurylid voor American Dreamz.

De presentator daarvan is een vreselijke slijmbal, gespeeld door Hugh Grant. Deze Martin Tweed is alles wat je van een succesvol presentator verwacht: egocentrisch, meedogenloos en in staat om te liegen of het gedrukt staat. Eigenlijk is zijn rol niet eens zo belangrijk voor het verhaal maar ja… Hugh Grant moet ik toch even noemen. Die naam staat wel bovenaan de poster.

Als de Afghaanse leiding van Omers terroristencel hoort dat de president bij de finale aanwezig zal zijn, krijgt Omer de opdracht om daadwerkelijk aan het programma mee te doen én te winnen, zodat hij zichzelf én de president bij de prijsuitreiking op kan blazen. Hij doet zijn best, maar hij heeft natuurlijk flinke concurrentie. Om het overzichtelijk te houden richt het verhaal zich maar op één personage, Sally Kendoo. Zij is de beste Karaoke-zangeres van heel Ohio en Martin Tweed ziet wel een ster in haar. Plus een lekker pikkenwarmertje, dat scheelt ook.

Goed, dat zijn de stukken: hoe het spel verloopt ga je zelf maar zien. American Dreamz is bepaald geen comedy-klassieker, maar hij is wel lekker actueel en heeft personages met leuk uitgewerkte achtergrondverhalen. De film druipt van het cynisme over de media en deed me in dat opzicht een beetje denken aan Wag The Dog, een film met (onder andere) Robert DeNiro die je gezien MOET hebben. Toch is dit allemaal net wat minder, dus ik kom al met al op een ruime zes. De introductie van al die grappige karakters vraagt namelijk wel veel tijd, dus na 35 minuten is het verhaal nog steeds niet van de kant. De daadwerkelijke competitie wordt dan weer afgeraffeld, wat ook een beetje jammer is. Ik denk dat je hiermee wel kunt inschatten of dit je een bioscoopkaartje waard lijkt, maar mis hem in elk geval niet op DVD of over een jaartje op TV.

Score: 6,5 Martijn Warnas