Okay, even kort want zo boeiend is het allemaal niet: op zijn 15e besluit William Miller dat hij popjournalist wil worden. De verleiding is erg groot om daar wat grappen over te maken maar ik ben zelf filmcriticus dus ik kan het beste even discreet mijn kop houden. Miller ziet er met zijn 15 jaar uit of hij 18 is, al hebben we hier duidelijk te maken met een heel net opgevoed jongetje.
Hij woont in een of andere uithoek van Amerika, waar ene Lester Bangs (leuk gespeeld door Philip Seymour Hoffman) het muziekblad Creem publiceert. Lester krijgt sympathie voor William en geeft hem een schrijfopdracht: voor dertig dollar duizend woorden leveren over het concert van Black Sabbath. Die band krijgt Willam nooit te spreken maar omdat hij rondhangt bij de artiesteningang ontmoet hij wel de leden van de band Stillwater, die in het kader van hun tournee een optreden doen. Het komt er op neer dat William de band op hun tournee mag volgen. De redactie van het blad Rolling Stone, die niet weet dat hij pas vijftien is, geeft hem zelfs een officieele opdracht voor een artikel. En zo gaat dit jochie dus mee met een band die steeds bekender wordt en waarvan de leden nauwelijks tegen die druk zijn opgewassen. Hij ontmoet daarbij ook Penny Lane (Kate Hudson), een groupie die als gezelschapsmeisje ook achter de band aan draaft. Zij ziet zichzelf als een muze, maar de band denkt daar ietwat anders over.

Hoewel het nergens echt decadent wordt, of in elk geval niet schokkend wordt gefilmd, gebeuren er genoeg dingen die er voor zorgen dat je de zaal niet uit loopt. Om nou te zeggen dat ik aan mijn stoel geplakt zat is wat overdreven, maar Almost Famous schetst een voor mij interessant sfeerbeeld en heeft voldoende knipoogjes naar de jaren zeventig. Bij 'Together' werkte dat averechts op mij, maar hier was het leuk. Ik zal toen wel ongesteld zijn geweest.

Wat zegt het over mij dat ik na afloop moest opzoeken of de band 'Stillwater' echt heeft bestaan? Dat ik met de muziek uit de jaren zeventig net zoveel affiniteit heb als Yasar Arafat met het wereldkampioenschap jodelen. Ik denk dat ik nog geen 20% van de verborgen grappen heb begrepen. Om de een of andere reden kan ik me beter inleven in ruimteavonturen of de jacht op een seriemoordenaar, dan in een jochie dat een popgroep volgt. Dat krijg je ervan als je in je jeugd teveel Japanse tekenfilmseries ziet, denk ik.

Heb je iets met muziek uit de seventies, dan zit je hier gebeiteld. Heb je dat niet, dan maak ik je wel weer wakker als deze film op TV komt.

Score: 7/10 Martijn Warnas