Sir Ector is een ridder met drie schildknapen: Wat, Roland en William. Als ridder wordt je geacht af en toe je moed te bewijzen, dus daarom doet Ector mee aan toernooien. Hij sterft dan ook in het harnas, maar helaas niet door een lans: een darminfectie velt hem tijdens een sanitaire stop.
Zijn schildknapen zijn daar niet zo blij mee, aangezien ze bijzonder veel honger hebben en pas betaald zouden krijgen na het toernooi. Schildknaap William besluit in het harnas van zijn voormalige werkgever te kruipen en verdraaid, hij wint nog ook! Will, die altijd al ridder wilde worden, stelt zijn vrienden voor om in training te gaan voor andere toernooien. Daar moeten ze, ondanks het feit dat Will meer dan bereid is alle klappen op te vangen, even over nadenken, maar gelukkig stemmen ze uiteindelijk toe, anders zou het een kort filmpje worden.

Tijdens de voorbereidingen ontmoeten ze een man, die geheel naakt door het bos wandelt. Het is Geoffry Chaucer, de bekende Engelse schrijver. Chaucer wil in ruil voor kleding en voedsel wel wat valse documenten opstellen waarmee William zich kan legitimeren als een heuse edelman en dus aan de toernooien mee kan doen. Bovendien weet hij iets meer van de adelijke stand dan die drie pummels. Chaucer wordt dus de heraut (een soort PR-man) van Sir Ulrich van Lichtenstein, zoals William zich voortaan zal noemen. Kortom, het is een mooi stel oplichters bij elkaar. Er komt nog een vrouwelijke smid bij die Will voorziet van een licht maar oerdegelijk harnas en zo begint een zeer lucratieve rondgang langs de vele wedstrijden in zwaardvechten en steekspelen in het land.

Dan komt het onvermijdelijke lekkere wijf om de hoek kijken. Tsja, daar kon je op wachten. Will... eh... Sir Ulrich wordt smoorverlief op de mooie Jocelyn. Ze zal wel van adel zijn, maar daar let niemand op. Ze kleedt zich ook meer als een popster anno 1980 dan een middeleeuwse jonkvrouw. Weliswaar is dat dus niet erg authentiek, maar in een film waarin het publiek de ridders aanmoedigt door 'We will, we will rock you!' te zingen (vrijwel het hele nummer) mag duidelijk zijn dat het daar ook niet echt om gaat.
Door zijn interesse voor Jocelyn krijgt Will ruzie met ridder Adhemar, de boef in het verhaal. Oh, Will is trouwens blond. Wil iemand gokken wat Adhemars haarkleur is? Dacht ik wel.

Will is gespecialiseerd in het steekspel, waarbij twee ridders te paard op elkaar af rijden en elkaar met een houten lans proberen te raken. De lans is bot, maar de knal is evenzogoed formidabel en dat moet ook, want je krijgt een punt voor het versplinteren van je lans op de borstkas, twee voor het hoofd en drie als je de ander van zijn paard weet te rammen. Ik heb niet geturfd maar ik denk dat er ruim veertig shots zijn waarin Will een opdonder uitdeelt (of ontvangt). Da's veel. De eerste twintig klappen kon ik nauwelijks aanzien, maar het werd uiteindelijk routine. Uiteindelijk gebruikte ik die momenten om mijn aantekeningen bij te werken.

Ondanks het feit dat Will smoorverliefd is, wordt het wat dat betreft geen plakkerige film. De flashbacks naar zijn jeugd en het moment waarop hij na lange tijd zijn vader weet terugziet zijn daarentegen oprecht ontroerend. Ook Wills vrienden, Wat, Roland en Chaucer, zijn leuk uitgewerkte karakters. Roland (Mark Addy) herken je misschien als de volslanke stripper uit The Full Monty. Kortom, er valt vrij weinig te zeuren over deze film. Misschien is het een aardige indicatie dat ik pas na een uur en 20 minuten eens op mijn horloge keek om te zien hoe lang we nog te gaan hadden. Hoe slechter de film, hoe eerder ik kijk. Ik overweeg ernstig om daar een officiele index van te maken. Meestal kijk ik na een minuut of vijftig en bij echt slechte films al na een kwartier. A Knights Tale scoort wat dat betreft dus hoog. Wie van spektakel en een beetje humor houdt, zit hier goed.

Score: 8/10
Martijn Warnas