De films van Jackie Chan staan vooral bekend om hun originele stunts, die Chan allemaal zelf uitvoert. Dat kan op zich al een prima reden zijn om naar de bioscoop te gaan, temeer omdat Chan best gevoel voor humor heeft en zichzelf ook in de maling durft te nemen. Wel jammer dat het verhaal van zijn laatste film, The Accidental Spy, niet te volgen is.

Chan, die in deze film niet eens een andere naam gebruikt, speelt deze keer een vriendelijke verkoper van fitnessapparatuur. (De persmap beweert trouwens dat Chan in de film 'Buck' heet, maar die naam is niet een keer voorbij gekomen en Chan stelt zichzelf in de film ook met zijn eigen naam voor.) Als 'Buck' getuige is van een bankoverval, pakt hij de zak met geld van de rovers af en na de nodige stunts komt hij als held op het journaal.
Dat trekt de aandacht van privé-detective Liu, die namens een Koreaan op zoek is naar mannen die geboren zijn in 1958. Deze Koreaan, Mr. Park, zoekt namelijk zijn verloren zoon. Wel, Chang komt uit een weeshuis dus dat zou best eens kunnen. Park stelt geen lastige vragen en gelooft vrijwel direct dat Jackie de juiste man is. Kort daarop sterft hij, waarop Chan een kluissleutel erft en zelf op zoek mag naar de bijbehorende kluis.
Die 'speurtocht', die voornamelijk bestaat uit het intikken van 1 woord in een zoekmachine op internet, brengt hem naar Istanboel, waar zich vervolgens een volslagen onbegrijpelijk verhaal afspeelt wat iets te maken heeft met opium, een journaliste die samenwerkt met de CIA en een mooie meid als lokaas voor Chan. Knappe jongen die dit verhaal tien minuten na afloop nog na weet te vertellen. Ikzelf moest na een half uur al afhaken, ondanks het feit dat ik aantekeningen zat te maken!
Oh ja, volgens de persmap gaat het om een virus wat longkanker veroorzaakt. Sorry, maar daar heb ik nergens in de film een woord over gehoord. Als je nog andere besprekingen tegenkomt waarin dat genoemd wordt, heeft de auteur die film dus nooit gezien.

Istanboel is trouwens best een mooie stad. Over de ravage die de filmploeg daar heeft aangericht zal nog wel even nagepraat worden in de diverse koffiehuizen. Wel maakt de Turkse politie een bijzonder competente indruk. Logisch, want de Turken hebben alle mogelijke assistentie verleend: er is zelfs een scène waarin Chan in een badhuis wordt aangevallen en de straat op vlucht met slechts een handdoek om zijn middel. Die handdoek raakt hij vervolgens ook kwijt, wat resulteert in een tamelijk grappige serie gevechten waarbij Chan met allerlei lappen, deksels en zelfs een tamboerijn probeert zijn reputatie te beschermen. Ondertussen valt hij wel achterover in de specerijen, zodat hij een poosje met geelgroene billen rondloopt. Ik houd normaal gesproken absoluut niet van dit soort taferelen, maar bij Chan is het alleen maar grappig en niet gênant.

Jackie kan dan nog zo beminnelijk glimlachen: dit is een heel slechte film. De muziek is een soort remix van het James Bond thema, er zitten meer gaten in het plot dan in een pakhuis vol Leerdammer, er gebeuren rare dingen die niets met het verhaal te maken hebben maar enkel een aanleiding zijn om Jackie weer een knokpartij te bezorgen en de nasynchronisatie is meer dan beroerd. En dat heeft alles bij elkaar 200 miljoen Hong Kong dollar gekost! (25.500.000 Euro) Maar ja, dat stond ook maar in de persmap en die staat duidelijk vol onzin. In elk geval is op de stunts niet bespaard, maar wat mij betreft is dat geen reden om hiervoor naar de bios te gaan. Met name het slot, waarin krampachtig geprobeerd wordt een verklaring te geven voor dit onzinnige avontuur, is bijna een belediging. Met spionagefilms heeft het in elk geval niets te maken. Istanboel Op Stelten was een betere titel geweest.
Kijk, misschien ontgaat mij een fijne nuance van dit genre films en maak ik me te druk om iets wat niemand als een probleem ziet, maar als Nicholas Cage of zelfs Arnie zoiets hadden afgeleverd, zouden ze ook zijn afgekraakt. Waarom zou dat voor Chan anders zijn? Maar de stunts zijn leuk, eerlijk is eerlijk.

Cijfer: 5/10
Martijn Warnas