Soms heb ik gewoon geen zin in een film. Ik zie hem al maanden vantevoren aankomen, als een verstandskies die af en toe een flinke steek geeft om alvast aan te kondigen dat over een paar maanden de tandarts zijn knie in je maag moet gaan planten. De gruwelijke datum komt steeds dichterbij en ik hou met argusogen in de gaten welke andere films ik die week zou kunnen bespreken. Uiteraard verschuiven die op het laatste moment. De vroege persvoorstelling sla ik over, met een gevoel of ik spijbel bij wiskunde. Maar ja, dan komt uiteindelijk toch die dag…

Wat zijn de aanwijzingen voor een slechte film? Wel, om te beginnen Adam FUCKING Sandler. He, dat lucht op! Ik ga 'm denk ik altijd zo noemen. Goed, Adam FUCKING Sandler dus, die derderangs debiel die altijd onvolwassen types speelt. Tweede aanwijzing: het woord 'date' in de titel, bedoeld als afspraakje. En in dit geval meteen maal vijftig! Derde aanwijzing: van die radiostations voor puistekoppen (538, Veronica, ID&T) gaan er promo's voor uitzenden en kaartjes weggeven.

Adam FUCKING Sandler speelt, quelle surprise, weer een onvolwassen debiel. Henry Roth heeft de volslagen ongeloofwaardige baan van pinguin- en walrusverzorger in een zee-aquarium op Hawaï. Op zich is dat niet eens zo gek (iemand moet dat doen) maar hij kan natuurlijk weer als een een heuse Dr. Doolittle met die beesten communiceren. Omdat een film over vijftig dates natuurlijk niet over normale mensen kan gaan, is Henry een wijvendief eerste klas. De opening van de film is dan ook een montage waarin allerlei vrouwen aan hun vriendinnen vertellen over een magische week die ze ooit op Hawaï beleefden met ene Henry, een man de helaas de benen nam zodra zij dacht dat het serieus zou kunnen worden. We krijgen ook even een demonstratie: Henry dumpt een (knappe) vrouw met het verhaal dat hij geheim agent is en dringend aan een missie moet beginnen. Ze trapt er nog in ook, dus zó doet hij dat kennelijk! Henry geilt gewoon op domme wijven.

Natuurlijk komt hij er op een dag één tegen waar hij wel een serieuze relatie mee aan zou durven. Het is Lucy Whitmore, een suffe doos zoals Drew Barrymore ze film na film moeiteloos uit haar mouw kan schudden. Maar wat is de grap, jongens en meisjes? Wat is nu de briljante plotwending waardoor we onze held twee uur lang buitengemeen hilarische kapriolen mogen zien uithalen? Nou zijn we even schieuwnierig met z'n allen, toch? Nou nou nou nou nou? Wat hep die kut?!

Geheugenverlies.

Bent u daar nog? Adembenemend, he? Hoe kómen ze erop, daar in Hollywood. Lucy heeft een geheugenstoornis waardoor ze elke ochtend vergeten is wat ze de dag ervoor heeft meegemaakt. En dus moet Gery haar elke dag opnieuw aanspreken en versieren, in de hoop dat het ooit een keer over gaat. Als hij haar ontmoet probeert ze in een restaurant een huisje te bouwen van de wafels op haar bord. Bij een kind van zes mag je dat normaal vinden, bij een vrouw van 28 betekent dat: psychopaat in da house. Trouwens, zo'n geheugenprobleem is ook onvoorstelbaar bij een vrouw die kennelijk wel een baan heeft, met geld op zak rondloopt en verder dus in alle opzichten als een normaal mens functioneert. En dat moet Henry dan nog van een serveerster uitgelegd krijgen.
Lucy's vader en haar broer doen overigens ook hun uiterste best om zijn dochter in het verleden te laten leven. Ze weet namelijk niet dat ze een geheugenprobleem heeft en het is een stuk prettiger als ze dat niet elke dag hoeft te horen. Dat levert dan ook de enige geslaagde grap van de hele film op, want Pa laat zijn dochter elke keer dezelfde dag beleven en dat is toevallig zijn verjaardag. Pa krijgt dus elke dag taart en een DVD van Sixth Sense, die zijn dochter dan ook elke avond gezellig samen wil kijken… En als ze op bed ligt, schildert hij samen met zijn zoon de muurschildering weg waar ze die dag aan gewerkt heeft. Daar hadden ze de film op moeten richten, als je het mij vraagt. En gelukkig gebeurde dat ook, zij het pas op het laatste nippertje.

Van een ontzettend flauwe, geforceerde manier om quasi-romantische versiertruukjes te vertonen wordt dit opeens (een beetje, dus niet op Oscarniveau) het verhaal van drie mannen die proberen uit te vogelen hoe ze dit meisje moeten helpen om verder te leven. Uiteindelijk maken ze zelfs maar een videoband, dat scheelt elke dag een heel verhaal. Gedurende een minuut of vijftien wordt dit dan een heel acceptabele film, al slaat de wijzer vervolgens door naar 'misselijkmakend zoetsappig'. Het is dan wel heel schattig als Lucy (bijna) elke dag opnieuw haar eerste kus van Henry krijgt, maar laten we even niet vergeten dat het hier om een volslagen uit de lucht gegrepen probleem gaat, speciaal uitgekozen ZODAT Lucy elke dag haar eerste kus kan krijgen.
Deze film heeft trouwens ook wel iets weg van Groundhog Day, een film waar een man steeds dezelfde dag beleeft. Voor die film heb ik een zwak, dus mede daarom geef ik een vijf. Ja, een vijf. Aan een film met Adam FUCKING Sandler. En reken er maar op dat ik dat bij zijn volgende film mooi weer vergeten ben!

Oh, Sandler en Barrymore wonnen dankzij deze film ook nog eens de MTV-awards voor beste acteur en actrice. Nou ja, de MTV-awards… dat is toch die zender met die klereherrie van die mensen met die rare hoedjes? Ik bedoel maar.

Score: 5/10
Martijn Warnas