Er was ooit ook een podcast. Klik hier

Tsja, je had het zeker al gehoord? Deze film zal waarschijnlijk weinig eer behalen in Cannes, om het maar eens netjes te formuleren. Een superordinaire, banale vertoning, dat is de strekking van de meeste reviews. Nou, komt dat even mooi uit! Daar ben ik dol op!

Een maagd van 40 jaar kan maar beter eind Augustus of in September geboren zijn of in een klooster wonen, anders is het toch een zielige vertoning. Helaas voor Andy Stiltzer heeft hij geen excuus: het is er gewoon nog nooit van gekomen. Dat heeft ook wat gevolgen gehad voor de rest van zijn ontwikkeling, want Andy is nog steeds een fanatiek verzamelaar van speelgoed. De Millenium Falcon hangt boven zijn bed (met passende overtrek), hij heeft een flink aantal poppen van actiehelden (in originele verpakking) en is gek op computerspelletjes. Kortom, hij is zoals ik ook was tot mijn vrouw voor het eerst in beeld kwam.
Overigens woont Andy inmiddels wel op zichzelf en heeft hij een baan als magazijnchef bij een elektronicaketen. Eigenlijk heeft hij het goed naar zijn zin en het komt in zijn hoofd niet op dat er eigenlijk iemand in zijn leven zou moeten zijn die hem verbiedt om in de huiskamer zijn Playstation neer te zetten of die stiekem zijn nog steeds prima draagbare ondergoed wegsmijt omdat er op een onbelangrijke plaats een minuscuul gaatje zit of die zeurt dat hij nou eens een fatsoenlijke baan moet zoeken in plaats van dat gesukkel met die slechtbetaalde radioklusjes en dat gezeik over films waar toch nooit iets... eh... Oei. Shit, ik ga er aan!

Bij een avondje pokeren komen Andy's collega's er achter dat hij nog maagd is en ze zien het als hun persoonlijke missie om dat te verhelpen. Andy wordt bedolven onder de waardeloze adviezen en zoals je aan ziet komen ontmoet hij juist op dat moment voor het eerst in zijn leven een vrouw die hij wel ziet zitten. Dat is Trish (Catherine Keener uit o.a. Being John Malkovich en Death To Smoochy), een volwassen vrouw (geen huppelend jong veulentje zoals je misschien zou denken, maar vergeet niet dat Andy's zelf dus ook al veertig is) die in het pand tegenover zijn winkel zelf een zaakje runt. De rest kun je zelf wel zo'n beetje bedenken, neem ik aan. Nee? Echt niet? Eikel.

De hoofdrol is voor komiek Steve Carell, in Amerika beroemd geworden als een van de correspondenten van het satirische programma The Daily Show. Hij lijkt een beetje op een andere Steve, de buurman van Al Bundy: zo'n keurig lulletje lampekatoen dat altijd maar over zich heen laat lopen. (Het is trouwens niet dezelfde vent, maar je ziet bijna geen verschil dus wie weet kun je nog wat verdienen met een weddenschap.)

Ik ben het met iedereen eens die deze film kinderachtig en zelfs af en toe smakeloos noemt. Zo wordt Andy bijvoorbeeld een keer wakker met een zogeheten 'ODOL' (ik ga dat écht niet uitleggen, mijn moeder leest dit tegenwoordig ook) en nadat hij slaperig op de plee is gaan zitten piest hij vervolgens in zijn eigen gezicht. Dat is niet alleen ordinair, het is ook jatwerk want Jim Carrey deed min of meer hetzelfde in Me, Myself en Irene. Daarnaast heeft iedereen het over de scène waarin Andy zijn imposant behaarde borstkas laat waxen, aangezien dat haar namelijk van Steve Carell zélf was en hier geen speciale effecten aan te pas kwamen. Probeer dat stukje maar eens uit te zitten zonder te lachen!
Maar toch hé, toch is dit net iets meer dan een ordinaire pubercomedy. De details wijzen op een goed doordacht en opgezet verhaal, met een hoofdfiguur waar heel veel mannen ondanks hun grote bek wel iets in zullen herkennen. Goed, ik had niet écht de Millenium Falcon boven mijn bed maar ik zou het op mijn vijftiende wel gewild hebben. Het lag niet aan mij, het lag aan mijn zakgeld. En dan zal het bij jou misschien een voetbalposter of een kalender met Samantha Fox zijn geweest, maar het komt op hetzelfde neer: herkenbaarheid.
Ook Steve's collega's vertonen het hele spectrum van mannelijk gedrag, van de geroutineerde wijvendief die alleen maar weet hoe je slettebakken versiert tot de man die al jaren getrouwd is en daarom is vergeten dat hij eigenlijk maar één vrouw goed kent. Zelfs Trish is meer dan een prooi, een trofee voor onder de aftiteling: zij heeft natuurlijk al meer relaties gehad en heeft daarom een gezond wantrouwen tegenover mannen, al zijn ze dan onervaren in bed.

The 40 Year-old Virgin is dus iets meer dan een comedy, al is dat wel het belangrijkste aspect. Ik heb in elk geval geregeld gelachen, dus dat lijkt me sowieso in orde. Ik wil niet meteen beweren dat je er een goed uitgewerkte karakterstudie bij krijgt, maar laten we zeggen dat dit verhaal een solide fundament heeft, en dat merk je.

Score: 7,5/10
Martijn Warnas