Die titel moet haast wel met drugs te maken hebben, of niet dan? Nou, zo'n soort film is het ook wel, al hebben ze dan een ander smoesje voor de titel verzonnen. Wat dat is? Vertel ik niet! Ha!

Leuk is anders, dat moet me meteen even van het hart. Dit is een drama en dat zullen we weten ook. Er gaan nog net geen baby's dood, althans niet in beeld, maar verder maken de karakters wel vrijwel alles mee wat een mens zoal aan vervelende dingen kan meemaken: terminale ziektes, abortussen, ongelukken, dode dochters en vaders, gevangenisstraf, scheidingen, verzin maar wat en het komt in deze film voor. Al die ellende wordt overigens wel eerlijk verdeeld over drie mensen:

Jack Wolf (Benicio del Torro in de rol van zijn leven) was nooit een brave jongen, tot hij tijdens zijn laatste celstraf opeens De Heer vond. Nu is hij vastberaden op het rechte pad te blijven, al valt dat niet mee. Zo wordt hij op een dag ontslagen van zijn baantje als caddy, omdat de leden van de golfclub liever niet om willen gaan met een man die een tattoo in zijn nek heeft. Toch wankelt Jack's geloof geen seconde: zo heeft de Heer hem hoogstpersoonlijk in een loterij een gloednieuwe truck laten winnen!

Sean Penn speelt Paul, een hartpatiënt. Hij wacht op een donorhart, gekluisterd aan bed en aan een mobiele zuurstoftank. Zijn vrouw wil graag zwanger worden en vraagt hem mee te werken aan kunstmatige inseminatie, al is de kans dan groot dat hij zijn kind nooit zelf zal zien.

Christina Peck krijgt op een dag een gruwelijk telefoontje: haar man en haar twee dochtertjes zijn aangereden. Haar kinderen waren meteen dood, maar haar man blijft nog een tijdje in coma liggen. Op dat moment vragen de artsen of ze ermee instemt dat het hart van haar echtgenoot beschikbaar komt voor donatie. Christina (Naomi Watts) stemt toe.

Zo, jij hebt alvast mee zitten puzzelen nietwaar? Hartpatiënt, dode man, donorhart… dan zal die caddy waarschijnlijk dat ongeluk wel hebben veroorzaakt? Bingo. En op die manier zijn drie mensenlevens dus met elkaar verbonden. Paul kan met zijn nieuwe hart opeens weer zelfstandig door het leven, maar hij raakt geobsedeerd door de identiteit van de donor en komt zo bij Christina terecht. Zonder te vertellen wie hij nu precies is, legt hij contact met haar.

Deze film vertelt zijn verhaal met een soort hinkstapsprong. We schakelen voortdurend heen en weer tussen verschillende verhalen, maar dat gebeurt niet chronologisch: soms zien we eerst het slot van een scène, soms alleen het begin. Uiteindelijk komt alles samen, waarbij soms kleine stukjes herhaald worden.
Het is een effectieve manier om een redelijk simpel verhaal toch spannend te houden, met als groot nadeel dat je op een bepaald moment begrijpt hoe het zit en vervolgens nog ruim een uur te gaan hebt. Weliswaar komen er dan nog wat kleinigheden aan bod, maar uiteindelijk heeft dit truukje niet echt een meerwaarde. Waarschijnlijk was iemand geïnspireerd door de film Memento, maar viel het een beetje op om weer een man met geheugenverlies op te voeren.
(Dat zeg ik nu wel, maar ik kan je eigenlijk precies vertellen waarom dit zo gedaan is: regisseur Alejandro Gonzalez Inarritu heeft in zijn vorige film, Amores Perros, dezelfde techniek gebruikt en kreeg daar veel waardering voor. Logisch, dat-ie het weer probeert!)

Het is dat deze film verder zo ontzettend goed is, met name het acteerwerk, want anders zou ik 'm afraden: het is een zwaarmoedig verhaal zonder een sprankje hoop en die verteltruuk werkt niet echt optimaal maar vereist wel een hoop concentratie. Aan de andere kant zijn de drie belangrijkste karakters zo ontzettend goed uitgewerkt en worden ze zo voortreffelijk gespeeld, dat je deze film echt op je lijstje moet zetten. Misschien niet als onderdeel van een leuk avondje uit, maar wel een keer op DVD of anders als je hem in de TV-gids tegenkomt.

Score: 8/10
Martijn Warnas