In 1961 maakte Disney een tekenfilm van het boek 'De honderd en één Dalmatiers' van Dodie Smith. Die tekenfilm werd, zoals iedereen wel weet, een klassieker.
In 1996 maakte Disney een live-action versie van het verhaal, met Glenn Close als Cruella DeVil. Daar moet je toch een beetje lef voor hebben want zoiets is best moeilijk.
Omdat het een Disneyfilm was én een remake van een populaire film werd de remake bijna automatisch een succes, maar toch hadden de critici weer wat te zeuren: met echte honden is nu eenmaal minder mogelijk dan in een tekenfilm, dus zat het verhaal iets anders in elkaar. Te flauw, vond men. Bovendien werd Close 'verweten' dat ze te weinig op de tekenfilmversie van haar karakter leek. Evenzogoed was de film een kaskraker.
Vier jaar later maakte Disney een vervolg op de live-action versie: 102 Dalmatiers. Close kreeg opnieuw de hoofdrol maar van de castleden is verder niemand overgebleven, behalve haar butler Alonso (Tim McInnerny).
Het is dus eigenlijk geen vervolg, maar meer een nieuw avontuur van Cruella, de vrouw die maar een wens heeft: een jas van de vacht van jonge Dalmatiers. Kennelijk was het karakter daar volgens Disney leuk genoeg voor, al is het ook moeilijk om een kinderfilm over puppies te maken die GEEN hit wordt. Voor de zekerheid zijn er in deze film ook nog een aantal andere honden gestopt en is er zelfs een papegaai die denkt dat hij een hond is.

Die jassen-obsessie van Cruella lijkt overigens verdwenen te zijn dankzij de therapie van Dr. Pavlov (een suffe naamgrap maar dat mag in kinderfilms) die er voor heeft gezorgd dat Cruella ('Zeg maar Ella: Cruella klinkt zo... cru') is veranderd in een hondenliefhebster. Na een gevangenisstraf van drie jaar wegens haar boevenstreken in deel 1 komt ze vrij. Daarbij krijgt ze een reclasseringsambtenaar aangewezen. Dat is Chloe, die op de een of andere manier eigenaar is geworden van Dipstick, een zoon van Pongo en Perdy uit de eerste film. Chloe legt Cruella uit dat ze haar hele kapitaal zal verliezen als ze nog een hond kwaad doet. Dat is 'Ella' aanvankelijk niet van plan. Sterker nog, ze gaat in het plaatselijke asiel werken! Helaas verdwijnt het effect van de behandeling en gaat Cruella alsnog op zoek naar die jas. Omdat ze zelf geen puppies meer mag villen haalt ze de Franse bonthandelaar Le Pelt (Gérard Depardieu) erbij. En zo begint de jacht opnieuw. Tussendoor wordt Chloe verliefd op de beheerder van het asiel waar Cruella werkt. Achteraf gezien is het een zwak, vergezocht en flauw verhaal vol cliches, maar eerlijk is eerlijk: terwijl ik de film zag stoorde me dat niet zo. En niet eens omdat ik zo gek op puppies ben want een goede hond is een dode hond wat mij betreft, maar omdat Close een weergaloze DeVille neerzet. Dat is mede te danken aan de decorbouwers en de kostuumontwerpers, maar uiteindelijk speelt zij de rol en dat doet ze prima.

Het is natuurlijk maar een kinderfilm. Wezentjes die Pokemon en Two Unlimited als amusement beschouwen kan je gewoon niet serieus nemen. Wat mij betreft had die film nog een stuk slechter gekund om het als een aanrader voor kinderen te beschouwen, maar in dit geval denk ik dat het voor de ouders ook geen straf is om, in het weekeinde dat zij de kinderen hebben, in de zaal te zitten.

Ik zag de Nederlandse versie en dat is zelden een feestje. In dit geval viel het me echter erg mee. De lipsynchronisatie was af en toe vrij beroerd, maar de stemmen passen redelijk bij de karakters. Dat is ook wel eens anders. Marjolein Touw doet de stem van Cruella en Serge Henri Valcke heeft volgens mij ook een puptentje (ik mag per review één flauwe grap maken en dit is 'm) opgeslagen bij MetaSound. Hij doet daar altijd de zenuwenstemmetjes en is deze keer dus Alonzo. In de Engelse versie heeft de pagegaai de stem van Eric Idle maar in Nederland moeten we het doen met Bram Bart, whoever the fuck that is. Ik snap trouwens niet waarom ze nog Nederlandse versies maken. Voor al die Mavomoeders denk ik, want als een zevenjarige in dit land nog geen Engels spreekt of op zijn minst de ondertiteling kan lezen moet-ie toch eens naar bijles.

De film begint overigens met een waarschuwing: kleine puppies worden grote honden, dus ren niet meteen naar de dierenwinkel. Ik zou er nog aan toe willen voegen: kleine puppies gaan keihard blaffen, laten vieze winden, moeten zes keer per dag uitgelaten worden, schijten op straat, bedelen aan tafel, stinken en likken voortdurend aan de meest afschuwelijke lichaamsdelen. Doe mij dus ook maar zo'n bontjas. Leve Cruella!

Martijn Warnas
Score: 6,5/10