Er was ooit ook een podcast. Klik hier

In 2005 heb ik 89 filmbesprekingen geschreven, terwijl er in Januari 2005 ruim 250 films ingepland stonden. Hoeveel er uiteindelijk precies hebben gedraaid weet ik niet, maar in elk geval heb ik ongeveer 35% van alle films gezien. Niet slecht voor een parttimer, al zeg ik het dan zelf. Enne... 't is beter dan wérken voor je geld, of niet? De gemiddelde film duurt twee uur, dus ik heb 178 uur in het donker gezeten, oftewel meer dan 7 dagen. Trouwens, ik heb wel meer gezien dan die 89 titels, maar soms vond ik het geen review waard of kwam ik er gewoon niet aan toe.

De hoogste waardering was dit jaar een 8,5. Dat cijfer heb ik drie keer uitgedeeld, namelijk aan één Amerikaanse film en twee Nederlandse. De Amerikaanse was Batman Begins, de Nederlandse films waren de jeugdfilm Knetter van Martin Koolhoven en de actie/comedy Vet Hard van Tim Oliehoek. Martin Koolhoven was trouwens bijna TWEE keer in de prijzen gevallen, maar ik vond het Schnitzelparadijs met een 8 wel hoog genoeg gewaardeerd. Vorig jaar viel er overigens wel een tien, maar ook geen negen.

Met de 8-en was ik trouwens al wat scheutiger. Ik gaf er maar liefst 12 aan uiteenlopende films als Hotel Rwanda, Robots, Four Brothers en de nieuwe Wallace en Grommit-film.

Daarnaast regende het zeventjes en een enkele zeven-en-een-half, in totaal 29 stuks. Soms krijg ik reacties van mensen die zich afvragen waarom ik dat cijfer zo vaak uitdeel, maar de verklaring is simpel: ik moet elke week bepalen welke films ik wel of niet ga zien en omdat ik ook maar een mens ben kies ik dan het liefst voor films die mij leuk lijken. Met andere woorden: als ik denk dat ik een film echt niet leuk zal vinden, ga ik er ook liever niet heen. Snappie? En dat verklaart misschien ook waarom ik minder zessen gaf dan zevens, namelijk slechts 23 stuks. Ik kan kennelijk redelijk inschatten wat wel en niet leuk gaat worden. Daarom doe ik dit werk natuurlijk ook.

Kennelijk ben ik een mild mens, want er vielen maar 6 vijfjes, gek genoeg vrijwel allemaal voor films waar ik méér van had verwacht: Theo van Gogh, toen al dood, kreeg een vijf voor 06/05 (en zelfs een vier voor Cool!, ondanks de bijrollen van Katja Schuurman en Gerrit Zalm) en verder waren er onvoldoendes voor A Life Aquatic (terwijl ik hoopte dat Bill Murray eindelijk weer eens léuk zou zijn), voor het Alzheimer-drama Proof, voor In Good Company, The Upside Of Anger en, misschien wel het ergst, de schandalige biografie The Life And Death Of Peter Sellers. Alleen van Son Of The Mask had ik echt niet beter verwacht. Sterker nog, dat viel me dan nog mee.

De scores 4, 3 en 2 sla ik over, dat is niet zo interessant. Het laagste cijfer was dit jaar een welverdiende 1, die zowel ten deel is gevallen aan de biografie van Kurt Cobain, Last Days, als aan de Nederlandse film Guernsey, van mijn nieuwe aartsvijandin (alleen weet zij dat nog niet), Nanouk Leopold. Als Napoleon Dynamite, die stond ingepland voor Februari, in roulatie was gekomen had hij ook vette kans gemaakt op een 1, maar volgens mij is die op het laatste moment afgeblazen. Het schijnt wel een hit te zijn op DVD. Zeker in landen waar ze een tekort aan onderzetters hebben...

De grote klappers dit jaren waren King Kong, Harry Potter deel 4, War Of The Worlds van Stephen Spielberg, Star Wars Episode 3 en Sin City. Die laatste film vond ik echt afschuwelijk slecht, maar daar sta ik nog steeds alleen in. King Kong was trouwens ook een teleurstelling, als je het mij vraagt: die aap was ondanks alle speciale effecten nog steeds niet meer dan een suffe gimmick en zéker geen echt karakter. Dan vond ik de beestjes uit Madagascar echt véél leuker: die film was, samen met Robots, een van de computertractaties van het jaar.

Gelukkig hebben we de periode van de grote trilogieën zo'n beetje achter ons. Ik werd helemaal gek van al het gezeur rondom The Matrix en Lord Of The Rings, om maar niet te spreken van alle beveiligingsflauwekul die je rond zulke persvoorstellingen krijgt. Opeens blijkt half Nederland filmcriticus te zijn, terwijl ik bij, pakweg, The Taste Of Tea, toch echt met slechts 4 man in de zaal zat!

De Nederlandse film heeft een matig jaar gehad. Vet Hard, Knetter en Het Schnitzelparadijs waren echt uitstekende films. De Kameleon 2 was ook niet slecht, maar de Griezelbus viel echt tegen. Alleen de roadmovie Joyride is mislukt, door het idiote verhaal. Grote kinderhit was verder Het Paard Van Sinterklaas, maar om zo'n inkopper te verpesten is ook wel érg moeilijk.
Verder was er natuurlijk weer de bekende pretentieuze flauwekul, zoals CastingX en Valse Wals. En over Guernsey wens ik het gewoon niet te hebben. Overigens hebben ook héél veel mensen mijn verhaal over mijn eigen korte film, Hoe Deed Vader Dat Ook Weer, gelezen én dat filmpje bekeken. Helaas deden we het dit jaar iets rustiger aan met Sinterklaas, dus er is geen sequel verschenen. Maar wie weet wat 2006 zal brengen? Wie weet zelfs wel een videovesie van de Filmcast...

Films waar ik erg naar uitkeek en die niet teleurstelden waren er ook: na meer dan twintig jaar kwam er dan toch eindelijk een verfilming van Douglas' Adams The Hitchhikers Guide To The Galaxy. Een dappere film, die zelfs compleet nieuwe elementen aan het verhaal toevoegde maar toch heel goed de juiste sfeer wist weer te geven. De soundtrack bleek trouwens ook de moeite waard, als je van rariteiten houdt tenminste. Wie weet krijgen we nog een sequel, maar dat zal dan wel zo rond 2030 zijn.
Verder was er weer een heerlijk bizarre film van de mannen van South Park, de marionettenfilm Team America: World Police, ook al met zo'n heerlijke collectie idiote liedjes. Ja, 2005 had zo zijn momenten. En het mooiste was, zoals elk jaar: ik heb ze allemaal gratis gezien, hehehe...

Martijn Warnas