Er was ooit ook een podcast. Klik hier

2004 was een mooi filmjaar, zélfs voor Nederland. Dit jaar zijn er een aantal uitstekende Nederlandse films afgeleverd, zowel voor kinderen als volwassenen. De min-of-meer biografie van gangster Klaas Bruinsma alias De Dominee bijvoorbeeld, of de zeer geslaagde Nederlands-Marokkaanse comedy Shouf Shouf Habibi. Daarnaast werd het werk van Annie M.G. Schmidt en Godfried Bomans eer aangedaan met hele leuke, charmante verfilmingen van Puk Van De Petteflet en Erik Of Het Klein Insectenboek. Een leuke verrassing aan het eind van het jaar was ook Amazones, een Nederlandse bankroversfilm met vier huisvrouwen in de hoofdrol.

In Oranje was een originele en bij vlagen ontroerende film voor alle leeftijden en Ellis In Glamourland is dan wel geen arthouse maar als al het pretentieloze amusement op dat niveau gemaakt gaat worden, mogen we niet mopperen! Voor wie trouwens denkt dat ik een vooroordeel tegen Nederlandse films heb: ik zag dit jaar twaalf puur Nederlandse films en gaf gemiddeld een krappe acht. Voor zo'n klein landje is dat helemaal niet slecht, dacht ik zo!

Natuurlijk werd er ook weer Nederprut gemaakt, zoals Feestje! en Snowfever! maar dat waren allebei films met een uitroepteken in de titel en zolang ze dat maar blijven doen als waarschuwing vind ik het prima. Helaas viel Cool! van Theo van Gogh (ook met een uitroepteken in de titel, trouwens) erg tegen, maar de verwachtingen voor 0605 zijn hoog gespannen en bij Van Gogh kon het nu eenmaal vriezen of dooien. Hij máákte tenminste wat, iets wat veel andere Nederlandse cineasten niet vaak voor elkaar krijgen vanwege het woud van subsidieregelingen waar ze eerst doorheen moeten kappen. Van Gogh was echter ontzettend productief: desnoods draaide hij met digitale apparatuur in het appartement van de hoofdrolspeelster (zoals met Katja in Interview).
Alleen wat documentaires betreft kwamen we er dit jaar een beetje bekaaid vanaf. Een Dag In Het Leven Van Noord-Korea was indrukwekkend, maar Het Surinaamse Legioen kwam niet boven het niveau van een doorsnee tv-reportage uit.

Dit jaar hadden we weinig Amerikaanse 'klappers': geen Matrix, geen Lord Of The Rings, geen Star Wars, zelfs geen Star Trek! Wél drie mooie en leuke animatiefilms: Shrek 2, Finding Nemo en The Incredibles. Van die laatste was de Nederlandse nasynchronisatie zelfs beter dan het origineel, wat toch een klein wonder mag heten. The Passion Of The Christ was een veelbesproken film waarvan de meeste mensen achteraf bedachten dat ze gewoon naar me hadden moeten luisteren, maar wat écht spektakel betreft moesten we het doen met de pijl-en-boog conflicten in Troy, The Last Samurai en, op de valreep, de veel te lange film Alexander. I, Robot met Will Smith stelde qua verhaal zo ernstig teleur dat de speciale effecten het alleen voor de meest afgetakelde idioot nog compenseerden. Maar goed, van die mensen kun je evenzogoed nog schatrijk worden als je het slim speelt.

Volgend jaar beter? Wel, in februari mogen we naar de krankzinnige poppenkomedie Team America: World Police. Van de makers van Southpark, dus dat moet leuk zijn. Grote sequels zie ik niet in de lijst staan, of het moest Miss Congeniality 2 zijn. Nou, als we het daar van moeten hebben... Oh wacht, in Mei krijgen we Star Wars episode 3! Wookies van Nederland, haal uw slaapzak maar vast tevoorschijn!
Ik ben ook wel benieuwd naar de verfilming van de Hitchhikers Guide To The Galaxy, een film waar al ruim 20 jaar over nagedacht werd. Die kan eigenlijk alleen maar tegenvallen, maar ik hoop ernstig dat ik wat dat betreft ongelijk krijg. Weet ik ook eens hoe dat is. Verder zie ik nog een nieuwe Batman-film in het verschiet, maar ik ga dan liever naar het nieuwste avontuur van Wallace en Grommit. Kortom, weinig grote klappers maar hopelijk weer veel kleine juwelen die ik er voor u uit zal proberen te vissen.

Martijn Warnas
(die nog steeds klussen kan gebruiken, overigens.)